S’jam vec nje flete
ne tufen e emrave, fytyrave, formave…
…e varur,
pezull,
ne ajrin e ngarkuar
me zell te zjarrte
dhe erera
djerse te kote…
© Aida Dizdari, 2011

S’jam vec nje flete
ne tufen e emrave, fytyrave, formave…
…e varur,
pezull,
ne ajrin e ngarkuar
me zell te zjarrte
dhe erera
djerse te kote…
© Aida Dizdari, 2011
Nder therra te huaja dhe une rrezikoj te humb
nganjehere,
si te mos me mjaftonin te miat,
si te me zhvishej zhgualli supeve
e te mbetesha krejt lakuriq…
… e njome…
… e brishte perballe cdo sulmi pa adrese,
qe disi ma gjen deren e bute te mishit
e tejkalon
pa droje
pragun tim te kamufluar…
© Aida Dizdari, 2011
Ti je perpelitja e kraheve te mi
e ate lloj dritherime
une e kam te shenjte,
sikur te isha flutur
a xixellonje…
© Aida Dizdari, 2010
Kemi ecur mbi male qe s’kish pse t’i ngjisnim.
Kemi gelltitur dhembjet dhe muret.
Jemi rrethuar nga korba te zinj,
gjithnje tanet,
gjithnje t’unet.
© Aida Dizdari, 2010
Perdite koha eshte e vranet
e per cdo dite une cel syte
me shprese te re,
qe me thyhet mbremjeve
kur kthehem
e s’e kam pare nje fije diell…
© Aida Dizdari, 2010