Jashte

Breje shpirtin tim kur me ha vetmia…
…brej trupin kur me ndez dashuria
dhe endjen time,
kur s’e njoh me veten,
kur me shtengojne fytin e jeten…

E lerme pastaj te vdes
nga hemoragjia
e nje trupi qe s’mban me peshen
e ndienjave te mia,
te dhembjes,
te ofshames,
te gjakut tjeter…
Te keputem lerme
si nje dege e vjeter.

Po s’degjon e vazhdoj te kalbem per se gjalli
ne nje bote qe s’me perket se s’eshte bota ime:
e jashtme ne nje vend qe nuk lind vec avuj
dhe pritje,
dhe endje,
dhe pritje…

© Aida Dizdari, 2006

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: