RIMA VII

Nga i zoti shpesh harruar
e heshtur, ajo pret,
e ashtu pluhur mbuluar
prehet harpa ne nje cep.

Sa nota i flene neper tela,
si zogu qe dremit ne dege,
ne pritje te nje dore
qe t’i shkunde e t’i derdhe!

Eh ! – mendova – Sa here gjeniu
ne fund te shpirtit keshtu dremit,
e nje ze pret, porsi Lazari,
qe t’i thote : « Ngrihu e ik! »

Gustavo Adolfo Bécquer

© Perktheu: Aida Dizdari, 2007

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: