Leter…

Nuk i njoha as vete enderrat e mia
nen nje grusht guresh ne toke te huaj
kishte pase lindur dielli pa u ndjere
e kishte pase dhe perenduar…

E trembur, dridhem lakuriq ne naten time
ndersa ne shtresa te bardha endet dashuria,
e kala ngrihen, e mure bien
mbi Tever. Ketu mbaroi sot pafundesia.

S’e di ku jam ne brigje te embla
une qe u rrita me ne buze shijen e kripes;
kam mall per detin udherrefyes qe ish i vetmi
i lejuar te me prekte trupin ne mes te dites.

Kam humbur neper udhe qe s’jane te miat
qe nuk i di e kurre s’do t’i njoh
ne kete prag vjeshte permbi Tever
nje cope fill te Arianes fsheh ne dore.

©Aida Dizdari, 2003

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: