Sonet i ri per Helenen

Kur te plakesh vogelushe, (Ronsardi ta ka thene)
vargjet qe recitoja do te kujtosh!
Do te te trishten gjinjte prej rritjes se femijeve,
ato sythe te fundit te jetes tende bosh.

Do te jem kaq larg sa duart e tua dylle e mjalte
do te plugojne vec kujtimit te rrenojave t’lakuriqta te mia.
Do te kuptosh qe bore mund te bjere pranveres,
dhe me e vrazhde bora pranveres bie.

Une do te jem kaq larg sa dhembja e dashuria
qe me pare i derdhja si amfore plote
denuar do jene te vdesin duarsh te mia…

Dhe do te jete vone se me shkoi adoleshenca
dhe vone se luleve njehere u del esenca
dhe sepse me zerin tend po t’me therrasesh
do jem kaq larg…

Pablo Neruda

© Perktheu: Aida Dizdari, 2002

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: