Guance rosa

Conoscevo una volta
Una che mi assomigliava
Ed aveva mani bianche
Guance rosa…

La lasciai all’entrata
Quando mossi il primo passo
Verso una casa che non era la mia
E un corpo che fluttuava.

Lei mi guardò
Mentre diventavo fumo e ombre
E nella mia scomposizione
Partecipò con una sola lacrima…

p05

Oggi,
persa nei miei labirinti
a volte la cerco
tra fogli bianchi…
…lei appare
come immagine d’un tempo spento,
sempre pronta
a ricordarmi quella soglia che ho varcato
tanti anni fa…

Si perché io la conoscevo
Una che mi assomigliava
Con le mani bianche
E le guance rosa…

© Aida Dizdari, 2006

2 Koment (+add tuajt?)

  1. Herta
    Tet 10, 2008 @ 13:58:38

    Si eshte e mundur qe me vodhe disa frymemarrje me kete poezi.E kam lexuar me ‘nje grusht’ te vetem oksigjeni.uhhhhh..Tani qe mbaroi mund te ekspiroj lirisht.

    wow

    Përgjigjjuni

  2. HenaBlu
    Tet 10, 2008 @ 14:32:59

    Ia paskam vjedhur oksigjenin eres? Kjo eshte arritje!

    Përgjigjjuni

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: