La voz a ti debida – Vargjet 201 – 236

“Neser”. Fjala
shkon shlire, e zbrazet,
e papeshe, ne ere,
aq pa shpirt e pa trup,
aq pa puthje e pa ngjyre,
sa e lashe te me rrjedhe
peranesh, ne dite t’soti.
Po menjehere ti
the: “Une, neser…”.
E gjithshka u popullua
me mish e flamuj.
Me binte e gjitha
siper premtimeve
gjashteqind ngjyreshe,
me veshjet me te fundit,
lakuriq, po te gjitha
perplot ledhe.
Mbi trena a gazela
me rrembenin – te mprehte,
tinguj violinash –
shpresa delikate
gojesh te virgjera.
Oh te shpejta e te medha,
si anije, se largu,
si balena,
nga dete te larget,
shpresash te thella
te nje dashurie pa fund.
“Neser! C’fjale
e gjitha dritherime,
tendosur me shpirt e mish roze,
tel i harkut ku vendose, shume-te-mprehten,
arme njezet vjecare,
shigjeten me te sigurt
kur the: “Une…”.

Pedro Salinas

Nga LA VOZ A TI DEBIDA

© Shqiperoi Aida Dizdari, 2014

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Këtë e pëlqejnë %d blogues: