Shiu në pishnajë

nga Gabriele D’Annunzio

Hesht. Në të dalë
të pyllit s’dëgjoj
fjalë që thua
njeriu; po dëgjoj
fjalë më të reja
që flasin së largu
fletët dhe piklat
e shiut.
Dëgjo. Rigon
nga retë e shpërndara.
Rigon përmbi bruke
të njelmëta e të rreshkëta,
rigon përmbi pishat
luspore e gjëmbore
rigon mbi mërsinat
hyjnore,
mbi gjineshtrat lëbyrëse
me lulet në vile,
mbi dëllinjat e shpeshta
plot pemla erëdehëse,
rigon mbi fytyrat tona
pyjore,
rigon mbi duart tona
të zhveshëta,
mbi petkat tona
të lehta,
mbi mendimet e freskëta
që shpirti i çel
i përtrirë,
mbi përrallën e bukur
ku dje
kot shpresove, ku sot shpresoj kot,
moj Hermionë!

Dëgjon? Shiu bie
mbi gjelbërimin
vetmitar
me cakëllimë të gjatë
që ndërron nëpër erë
pas degëve me fletë,
më rrallë, më shpesh.
Vër vesh. Iu gjegj
së qarës, aria
e gjinkallës
që lotim i jugës
s’e tremb
as qiell i përhimë.
Dhe pisha
ka një zë, dhe mërsina,
zë tjetër, dhe dëllinja
tjetër prapë, instrumente
të ndryshta
nën gishta pa numër.
E zhytur ne jemi
në shpirtin
pyjor,
me jetë pemore
gjallojmë;
fytyra jote e dehur
është zbutur në shi
si gjethe,
në flokët e tu
një amësi
gjineshtrash të bardha,
o krijesë toke
qe emër ke
Hermionë.

Dëgjo, dëgjo. Akord
i përajërt gjinkallash
pak nga pak
po mek,
mbytet nga vaji
që rritet;
po një këngë që i përzihet
më e çjerrë
që ngrihet prej andej,
që nga hije e njomë e përtej.
Më i pakur, më i mekur
ngadalësohet, shuhet.
Një notë e vetme
dridhet ende, shuhet
ringjallet, e dridhet, e mpaket.
Nuk ndihet zë deti
as ndihet fëshfërimë
ndër bimë,
shiu i sermtë
që pastron,
shushurima që ndryshon
sipas bimësisë
më e rrallë, më shpeshtë.
Dëgjo.
Bija e erës
ka heshtur, po bijë e
lymores së larget,
bretkosa
këndon
në hijen më të thellë
kushedi ku, kushedi.
E rigon mbi qerpikët e tu
Hermionë!

Rigon mbi qerpikët e tu të zinj
sa duket sikur po qan
po nga gëzimi, e jo e bardhë
po gati prej bime:
duket nga lëvorja sikur del.
E gjithë jeta është te ne e freskët
erëmirë
zemra në gjoks është si pjeshkë
e pazënë,
mes qepallave sytë
janë si ama ndër barishtë,
dhëmbët në hoje
si bajame aguridhe.
E shkojmë shkurre më shkurre,
herë veç e herë tok
(fuqi e blertë egër na i lidh nyjet,
na kapet gjunjësh)
kushedi se ku, kushedi!
E rigon mbi fytyrat tona
pyjore,
rigon mbi duart tona
të zhveshëta,
mbi petkat tona
të lehta,
mbi mendimet e freskëta
që shpirti i çel
i përtrirë,
mbi përrallën e bukur
ku dje
kot shpresova, ku sot shpreson kot,
moj Hermionë!

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2019

 

Shpresa

nga Emily Dickinson

Shpresa eshte ai lemsh me pupla
qe mbi shpirt te ndalon,
qe pa fjale te kendon nje kenge
e kurre nuk pushon.

M’e embel ne shkulm te eres vjen,
e tufan i hidhur duhet te jete
per ta tulatur ate zogthin,
qe mbajti ngrohte aq vete.

Ne token me t’acarte e ndjeva,
ne me te cuditshmin det,
po ne fund, kurre, asnje therrime
ky zogthi prej meje s’desh.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2016

J1301

Me shume une s’di ta deshiroj
Me pak ta dua s’di –
e gjithe natyra e njeriut te une
ketu e djeg gjithe fuqine.

E prape s’eshte gje fare
per at’ qe lehte e perfton.
Te jete vete Vlera apo Largesia,
vec kush e merr, kupton.

Emily Dickinson 1874

© Shqiperoi Aida Dizdari, 2014

Dhimbje

nga

Alfonsina Storni

Kisha dashur k’te mbremje te hyjte tetori
t’shetisja ne buze te detit atje tej;
t’me shihnin ujrat e gjelbert tek kaloja
e rera e praruar, e te kthjelltet qiej.

Doja te isha e larte e krenare,
e perkryer, si romake, per t’mos qene e huaj
mes dallgesh te medha e shkembinjsh te vdekur
e plazhesh te gjera me detin perqafuar.

Me hap te lehte e sy te ftohte
e goje te heshtur qe te perhumbem;
te shoh granitit, valet e kaltra
si thyhen e t’mos lekundem;
te shoh si zogjte grabitqare hane
peshqit e vegjel e te mos zgjohem;
t’me shkoje per mend se mund te mbyten
varkat e brishta e te mos trishtohem;
te shoh perpara me gushe zbuluar
me t’bukrin burre e t’mos dashurohem.

Ta humb veshtrimin krejt shkujdesur,
ta humb per kurre t’mos e takuar:
te ndiej harrimin e perjetshem te detit
mes k’tij plazh – qielli, statuje lartuar.

© Shqiperoi Aida Dizdari, 2014

Martesa

(Per Violen)

Prape foli Almitra: ‘Po martesa mjeshter?’
Ai u gjegj keshtu:
Bashke lindet e bashke do jeni pergjithmone.
Do jeni bashke dhe kur krahet e bardhe te mortjes t’ua shkaperdajne ditet.
Po, do jeni bashke gjer ne kujtese te heshtur te Zotit.
Vec le te kete bashkimi juaj hapesire
dhe fllade qielli t’ju vallezojne midis.

Dashurohuni, po mos e lidhni dashurine.
Paci nje det te gjalle mes brigjeve te shpirtrave.
E mbushjani kupen shoshoqit, po mos pini prej nje kupe.
Kendoni tok e vallezoni e gezoniu, po qofte secili i perveçem
se dhe telat e mandoles vetem jane kur e drithmojne te njejten melodi.

Jepini zemrat, po jo ne dore te njeri-tjetrit
se zemrat i permbledh vec dore e jetes.
E rrini tok, vec jo puthitur
se vecmas rrijne shtyllat ne tempull
e ne hije te shoshoqit s’rriten lisi e selvia.

Khalil Gibran

© Shqiperoi Aida Dizdari, 2014

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm