Te dua

nga

Nazim Hikmet

Te dua si buke e kripe…
si zgjimi naten kur digjesh n’ethe
e pi uje ne cezme.
Si kur hap nje kuti
te rende nga posta
pa ditur se c’eshte,
me kersheri,
dritheruar, gazplote.
Te dua
si kur fluturon mbi det me avion per here te pare,
sikur dic me leviz perbrenda
kur bie bute nata mbi Stamboll.
Te dua, si kur them ‘Shyqyr qe jemi gjalle!’

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2017

P.s. Falenderime te vecanta per Alben, per sqarimet e nevojshme nga origjinali ne gjuhen turke.

Lamtumira

nga

Umberto Saba

Pa lamtumira me le e pa lote.
Te pikellohem u dashka, se keshtu me ke lene?
Ti s’qaje se kishe plot,
plot puthje per te me dhene.

Zgjasin po, ca harmoni dashurie
dhe me shume se sa nje jete.
Une e di nje, qe jetoi vec nje muaj
po qe dashuri e vertete.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2017

Syte e dashurise

Oh, si do t’i gjej valle syte e dashurise,
kur aq u perngjanin te tute?!
E me flisje, e zeri te rridhte, e drita
derdhej dashurueshem e bute,

nga ata sy qe m’u duken
det nga me i thelli…
A qene vec pasqyra qe ndritshem
shihnin gjithe kohen nga qielli?

Oh si t’i kuptoj syte e dashurise tani,
kur thashe se te tute qene ata qe duhen?!
E s’bindem dot se mbi ta nata mund te bjere
dhe yjte mund te shuhen!

Oh si do t’i njoh syte e dashurise
kur iluzioni i ngjan se vertetes kaq shume…?!
Me ty a me veten rashe ne dashuri?
U pame valle dikur, a u pashe vec une?

30 Qershor

© Aida Dizdari, 2017

Perse me do?

Perse me do?

Se me di?
Do aftesine time per te dashur?
Do adhurimin e margaritarit,
perkuljen e detit,
therrmimin e bregut,
ku ti vale kurre te mos pushosh
vec te dish se dic ishe
dikur aty
e dic je?

Perse me do?
Te thyesh mite e te kuptosh
se ja dhe rete qenkan njesoj
pikat e ujit s’vlejne me shume se mali nen to,
per kaq me do?

Perse me do?
Se gjuha ime qendis?
Me qiejt e mi te te stolis
ty, do? Me bukurine qe eshte ne to?
Deshiron qe kur t’i mbyll
te mos kem tjeter nder sy?
Vec ty?

Perse me do?
Qe te me permbash, pa ditur a di?
Me do qe te permbahesh ti?
Me do qe te mos kete perreth nje ere,
a nje dite,
a nje vere te trishte…

A me do se nje gje me e mire
sapo ka shkuar e te la shlire,
e do te mbysesh lotet ne nje breg,
nje gjurme ta veshesh,
nje gjume te t’heq?

Perse me do?
Per asgje nga keto?
Me do si duhet era ne vere?
Me do si do gjaku nganjehere?
Me do se s’mundesh pa mua,
a mundesh, po meqe dua,
pse jo?

6 Qershor

© Aida Dizdari, 2017

Dritat e largeta…

Dritat e largeta rrembenin anijet nga porti im
dhe nata e holle mezi te mbulonte…
…shkelqenin syte, po e desha dashurine
ne embelim i lashe zogjte te fluturonin.

Dritat e largeta m’i rrembyen anijet
ato qe me aq kujdes pata ndertuar,
s’e di ne u zgjodhem a te zgjodha,
a qe e gjitha nje enderr zgjuar…

Ngadale zerat erdhen ne te shuar
e mbi mua heshten, the, zerat e tu,
nje gjurme me mbeti e bute mbi buze,
pastaj gjithe u perkul e keshtu
mbeta vetem prape tek te shkruaj
e anijet e mia qe lekunden mbi det…
…deti s’e kthen me ate qe merr,
e dashuria s’di ku me mbet.

5 Qershor

© Aida Dizdari, 2017

Nuk ka…

Nuk ka aq nate sa te mos vije
nje dite e bardhe me ngjyra shkruar,
nuk ka aq drite sa te mungoje
mendafsh i nates yje-pikuar…

Nuk ka aq det sa te mos cekesh
ne breg te bardhe e te harlisur
dhe toke s’ka aq sa te mos mberrish
detin me shkume e vale qendisur.

Nuk ka nje fund qe te mos puthet
dehur ashtu ne fillim te ri
e s’ka fillim qe nuk takon
dikur, diku, fundin e tij.

17 Maj

© Aida Dizdari, 2017

Nje vije

Ne marrshim nganje brushe
e cdokush
me ngjyre te kuqe
te rreshqase
mbi kanvace
nje penelate,
dihet…
dikush e teholl bojen,
kush vijen
e kush e le te thate,
kujt i del vija me e trashe
e kujt m’e gjate…
po skuq tabloja e pare nga larg.

Keshtu kur flasim ashtu pergjithtas
per ‘dashurine’,
nder mend e kemi tere kete kuqelim
po drite ta dish, vetem nje vije,
eshte udha drejt shpirtit tim.

17 Shkurt

© Aida Dizdari, 2017

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm