Kur krijonim dashurine…

nga Nemer Ibn El Barud

Kur krijonim dashurine,
i besonim dashurise.

S’te dua per te pamundur,
por se je e mundur, te une.

Mos ia kerko dashurise kurre
nje aresye per dashurine,
se eshte plot pikepyetje.

Nese s’me pranon
denohesh me pengje.
Nese me dashuron,
denohesh me pengje.

Si plazhi dallgen
mund te te permbaj,
e te te pres.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2017

Ka njerez qe…

nga Nemer Ibn El Barud

Ka njerez qe
per te shkuar te oazi,
presin nje pyll te tere.

Me e urryer se urrejtja
eshte padobia e saj.

Malli per ate qe humbi
eshte e vetmja
e kthyeshme.

Takova harrimin, ulur
ne fund te nje rruge te gjate
me varre.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2017

Vdes ne jete

nga Nemer Ibn El Barud

Vdes ne jete.
Ngjallem ne enderr.

Lotet qe qajne per ty
jane tamam lote nga ti.

Sa veshtire te harrosh se te harrova qe tani.

Sikur te mund te degjoje gjithe c’hesht une,
per heshtje do m’pergjeroheshe.

Resht se pezmatuari Zotin
e mos u hiq si engjell.

Jam miku yt, jo ena jote.

E keput a jo,
lulja vyshket gjithsesi.
Kepute pra!

Meso t’i therrasesh gjerat
ne emrin tend,
jo me emrin e tij.

Me dhe me t’miren tende;
me le te largohem nga ti.

Po sikur toka t’mos qe
vec pasqyra ku reflektohet
gjithe c’ndodh ne qiell?

Eshte e pafalshme te biesh gjithnje
te i njejti gur, po ndodh
qe s’na kane vene gur tjeter.

Te dua prane qe te t’mos harroj.
Te dua larg qe te t’mos harroj.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2017

Invitation

Come, come
take off your hat
and come, come
remove my crown,
undone the braids,
shed the feathers,
and barefoot upon the ground…
…close, close
whisper and ease
the racing minds
the hearts so pounding,
take up a slow, slow motion dance
before we meet,
right after parting.

Come, come
let us be two
who meet like waves and shores
open the hearts
unleash the words
no muse for musing,
no owners owned!
No wanting others,
no wanting us,
no craving cravings
no love, no lust…
…no longer body,
no longer shape
just as the air
just as the breath
that enters all
and all departs
come, come
let’s speak,
come, come
let’s part.

Korrik

© Aida Dizdari, 2018

 

On Wisdom

I shall wear for you robes of pearls
so that every item that falls by your hand
will be a gift to the world.
There‘s no wisdom in hesitating,
but in patience and waiting
and the growing like a wave
to the point of breaking
and break thus
with a decision of steel.
Feel!
Think not of returning.
I shall offer you sherbet of roses
to fill you with grace and flavors
so that beauty will be your every word.
Yet there is wisdom beyond balance,
and so there is hate
at the other end of love,
and joy at the end of pain
and you will have neither,
should you not have both.
I hold your hand
not to scatter
like a handful of marbles
before time.
And my resistance to you,
is in turn,
the plea of a fire
to the butterfly.

© houseofmarble

 

Mbi urtesine

Do vesh per ty petka margaritaresh
qe c’te bjere prej dores tende
te jete dhurate per boten.

Nuk ka urti te hezitimi,
po te pritja e durimi
e fryrja si dallge
drejt pikes me te larte
e pastaj renia me vendosmeri
te hekurt.
Ndje!
Harroje paskthimin!

Do te te qeras me shurup trendafilesh
qe te mbushesh me hir e aroma
qe bukuri te behet cdo fjale e jotja.

Po ka urti pertej ekuilibrit!
E keshtu ka urrejtje
ne anen tjeter te dashurise,
e gaz ne fund te dhimbjes
e s’do kesh dot asnjeren,
po s’i pate te dyja.

Une ta mbaj doren
per te mos u shperhapur
si rruzuj
para kohe…
dhe ngurrimi im ndaj teje
eshte perkunder,
lutja e zjarrit
per fluturen.

24 Korrik

© Aida Dizdari, 2018

uje

ende s’kam mesuar
te jem e plote
e ky shkembim
me gjithe-c-eshte
vazhdimisht,
pambarimisht,
me tregon si jam.

Ne deshiren time per te udhetuar,
ka nje instikt prej pike
uji qe brenda degjon thirrjen
e oqeanit te madh e te heshtur…
…e mire jam ne uje te thelle,
po them,
sa e plote!
kur ne bote
te jem vec uje.

Nuk e mesova ende
te jem e plote
e kjo marrdhenie
me gjithe-c-eshte
vazhdimisht
e krejt pa fund
deshmon si s’dua…

6 Dhjetor

© Aida Dizdari, 2012

Zilka

Tringellin si zilke shpesh e shpesh
ne friken tende prej harreses,
ne tmerrin prej qiellit tend bosh
e dijes se nje dite do te vdesesh.

Une jam prane teje pa tringellime
e tingujt e mi nuk kane heshtur kot.
Se bashku ne nje bote-etje levrijme,
ku ca shohin uje, e ca shohin lote.

22 Mars

© Aida Dizdari, 2010

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm