Ky te shkruar…

Ky te shkruar eshte si bicikleta
qe ngathesh
po s’e harron kurre…
si noti,
qe dhe njeqind vjet te shkojne
prape di te rrish mbi uje.
Keto vargje jane
te ngatheta
e te vogla
po prape me rrijne,
si buze te zgjatura per puthje
qe nga dikur do vijne.

2 Qershor

© Aida Dizdari, 2016

Kujdes

Kujdes o bote
me heronjte qe larton
se ne udhe qellimesh fisnike
nje veprim mjafton
per te miren e madhe nganjehere,
qe te gjithe si jemi
te kthejme
per ferr.

14 Prill

© Aida Dizdari, 2016

Mathnawi VI: 255-260

nga

Rumi

Kamja nuk mbetet: vjen ne agim
e naten shperhapet ne ere.
Pamja s’ka pike rendesie
se zbehet fytyra e trendafilte prej grithjes se s’vetmes therre.
As dera fisnike s’ka vlere te madhe
se shume lajthisin me kuaj e pare.
Sa bij, me pune te poshtra
eterve fisnike ua nxine faqen!
Mos i bej shume temena as robit me dhunti
edhe pse m’ate ane, te duket mrekulli…
Perkujto shembullin e Iblisit(1).
Vertet ky teper kish dije,
po meqe te cilter s’e pat dashurine,
s’arriti te shohe te Ademi(2) me shume
se nje figure me balte e argjile.

Shqiperoi nga Anglishtja: Aida Dizdari, 2017

(1) Iblisi, i quajtur ndryshe Shejtan, sipas fese islame eshte nje krijese e krijuar prej zjarri dhe me vullnet te lire. Kur engjejve (te krijuar prej drites, pa vullnet te lire) dhe Iblisit iu kerkua qe te peruleshin para Ademit, Iblisi refuzoi pasi mendonte se nje qenie prej zjarri ishte superiore ndaj nje qenieje prej balte, duke treguar haptazi arrogancen e vet. Refuzimi i Iblisit gjithashtu, duhet kuptuar se erdhi pas argumentimit qe iu be engjejve per superioritetin e Ademit, si qenie qe eshte e afte te mesoje.
(2) Ademi sipas fese islame eshte njeriu i pare i krijuar nga Zoti. Perpara se Zoti ta krijonte Ademin, u deklaroi engjejve se do te krijonte nje zevendes mbi toke. Atehere engjejt E pyeten se pse do te vendoste atje nje qenie qe do te shkaktonte crregullime e do te derdhte gjak, ndersa engjejt e meritonin me shume (sipas tyre) postin e zevendesit. Sic shpjegohet ne Kur’an, ne suren 2, vargjet 30 – 33, Zoti ua thote engjejve aresyen e zgjedhjes se njeriut duke u treguar atyre (engjejve) potencialin intelektual te tij (njeriut). Ademi nuk ishte pra thjesht argjile, por nje krijese me aftesi te vecanta, te cilat Iblisi nuk mundi t’i dallonte, gjykim-turbulluar sic qe nga krenaria.

Shpresa

nga Emily Dickinson

Shpresa eshte ai lemsh me pupla
qe mbi shpirt te ndalon,
qe pa fjale te kendon nje kenge
e kurre nuk pushon.

M’e embel ne shkulm te eres vjen,
e tufan i hidhur duhet te jete
per ta tulatur ate zogthin,
qe mbajti ngrohte aq vete.

Ne token me t’acarte e ndjeva,
ne me te cuditshmin det,
po ne fund, kurre, asnje therrime
ky zogthi prej meje s’desh.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2016

Pas dhimbjes se madhe

nga

Emily Dickinson

Pas dhimbjes së madhe, beh një ndienjë formale.
Nervat rreshtohen ceremonialë, si varre.
Zemra shtangur pyet ‘Kush? Vetë (1) e mbajti vallë?’
dhe ‘dje ndodhi, a shekuj me parë?’.

Këmbët mekanike rrotull sillen…
si drunj… nëpër tokë, në ajër a për detyrë…
Një kënaqësi kuarci rritet
pamvarësisht, si gur.

Ky është ai casti plumb, që në i shpëton,
e sjell ndër mend, sic kujton borën
ai që ngrin. Në fillim ftohtë e thellim
më pas mpirje, trullosje, e lëshim… (2)

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2016

(1) I referohet vetes, zemres, por ka dhe qe mendojne se behet fjale per Krishtin dhe mbajtjen e kryqit, si simbol ne kulturen e saj, i nje peshe/dhimbjeje/vuajtje te madhe fizike.
(2) Poezia origjinale permban fjalet chill (ftohte, thellim etj.) dhe stupor (mpirje, trullosje, shtangie etj). Po me e rendesishmja ketu eshte ‘leshimi’, qe supozohet se eshte i vetes… po njekohesisht mund te ishte dorezim e qe nuk eshte zgjedhur vetem per te evituar pyetjen ‘Kujt i dorezohet’, nje delikatese kjo per miqte qe jane vecanerisht analitike.

Pasqyre

Une te dua
sepse aroma jote me mbush shtepine
dhe ajri cel me lulet e tua.
Ti je pasqyre e tashme-shkuar
dhe pemez plot me fruta…
…e une ta ndiej veten me te embel
Si te ish nje perrua,
qe rrjedh kur fle e kur je zgjuar,
pa ndalur e pa pushuar…
… e s’ndalet kurre, po me nxitim
vrapon drejt oqeanit tim.

11 Qershor

© Aida Dizdari, 2016

Implosion

I imploded
and fragments of me
turned into flowers
so that a rain of petals
and a kind fragrance
would be my sweat
at your hand…

I imploded
and I thought I would die
but a small universe
was born
there
where merely a heart
once lay.

I imploded
and this is not a song about survival
nor about trampling on
the reasons of pain,
rather
a soft
and sweet
rebirth…

15 Shkurt

© Aida Dizdari, 2016

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm