Nuk ka…

Nuk ka aq nate sa te mos vije
nje dite e bardhe me ngjyra shkruar,
nuk ka aq drite sa te mungoje
mendafsh i nates yje-pikuar…

Nuk ka aq det sa te mos cekesh
ne breg te bardhe e te harlisur
dhe toke s’ka aq sa te mos mberrish
detin me shkume e vale qendisur.

Nuk ka nje fund qe te mos puthet
dehur ashtu ne fillim te ri
e s’ka fillim qe nuk takon
dikur, diku, fundin e tij.

17 Maj

© Aida Dizdari, 2017

Nje vije

Ne marrshim nganje brushe
e cdokush
me ngjyre te kuqe
te rreshqase
mbi kanvace
nje penelate,
dihet…
dikush e teholl bojen,
kush vijen
e kush e le te thate,
kujt i del vija me e trashe
e kujt m’e gjate…
po skuq tabloja e pare nga larg.

Keshtu kur flasim ashtu pergjithtas
per ‘dashurine’,
nder mend e kemi tere kete kuqelim
po drite ta dish, vetem nje vije,
eshte udha drejt shpirtit tim.

17 Shkurt

© Aida Dizdari, 2017

Ky te shkruar…

Ky te shkruar eshte si bicikleta
qe ngathesh
po s’e harron kurre…
si noti,
qe dhe njeqind vjet te shkojne
prape di te rrish mbi uje.
Keto vargje jane
te ngatheta
e te vogla
po prape me rrijne,
si buze te zgjatura per puthje
qe nga dikur do vijne.

2 Qershor

© Aida Dizdari, 2016

Kujdes

Kujdes o bote
me heronjte qe larton
se ne udhe qellimesh fisnike
nje veprim mjafton
per te miren e madhe nganjehere,
qe te gjithe si jemi
te kthejme
per ferr.

14 Prill

© Aida Dizdari, 2016

Mathnawi VI: 255-260

nga

Rumi

Kamja nuk mbetet: vjen ne agim
e naten shperhapet ne ere.
Pamja s’ka pike rendesie
se zbehet fytyra e trendafilte prej grithjes se s’vetmes therre.
As dera fisnike s’ka vlere te madhe
se shume lajthisin me kuaj e pare.
Sa bij, me pune te poshtra
eterve fisnike ua nxine faqen!
Mos i bej shume temena as robit me dhunti
edhe pse m’ate ane, te duket mrekulli…
Perkujto shembullin e Iblisit(1).
Vertet ky teper kish dije,
po meqe te cilter s’e pat dashurine,
s’arriti te shohe te Ademi(2) me shume
se nje figure me balte e argjile.

Shqiperoi nga Anglishtja: Aida Dizdari, 2017

(1) Iblisi, i quajtur ndryshe Shejtan, sipas fese islame eshte nje krijese e krijuar prej zjarri dhe me vullnet te lire. Kur engjejve (te krijuar prej drites, pa vullnet te lire) dhe Iblisit iu kerkua qe te peruleshin para Ademit, Iblisi refuzoi pasi mendonte se nje qenie prej zjarri ishte superiore ndaj nje qenieje prej balte, duke treguar haptazi arrogancen e vet. Refuzimi i Iblisit gjithashtu, duhet kuptuar se erdhi pas argumentimit qe iu be engjejve per superioritetin e Ademit, si qenie qe eshte e afte te mesoje.
(2) Ademi sipas fese islame eshte njeriu i pare i krijuar nga Zoti. Perpara se Zoti ta krijonte Ademin, u deklaroi engjejve se do te krijonte nje zevendes mbi toke. Atehere engjejt E pyeten se pse do te vendoste atje nje qenie qe do te shkaktonte crregullime e do te derdhte gjak, ndersa engjejt e meritonin me shume (sipas tyre) postin e zevendesit. Sic shpjegohet ne Kur’an, ne suren 2, vargjet 30 – 33, Zoti ua thote engjejve aresyen e zgjedhjes se njeriut duke u treguar atyre (engjejve) potencialin intelektual te tij (njeriut). Ademi nuk ishte pra thjesht argjile, por nje krijese me aftesi te vecanta, te cilat Iblisi nuk mundi t’i dallonte, gjykim-turbulluar sic qe nga krenaria.

Shpresa

nga Emily Dickinson

Shpresa eshte ai lemsh me pupla
qe mbi shpirt te ndalon,
qe pa fjale te kendon nje kenge
e kurre nuk pushon.

M’e embel ne shkulm te eres vjen,
e tufan i hidhur duhet te jete
per ta tulatur ate zogthin,
qe mbajti ngrohte aq vete.

Ne token me t’acarte e ndjeva,
ne me te cuditshmin det,
po ne fund, kurre, asnje therrime
ky zogthi prej meje s’desh.

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2016

Pas dhimbjes se madhe

nga

Emily Dickinson

Pas dhimbjes së madhe, beh një ndienjë formale.
Nervat rreshtohen ceremonialë, si varre.
Zemra shtangur pyet ‘Kush? Vetë (1) e mbajti vallë?’
dhe ‘dje ndodhi, a shekuj me parë?’.

Këmbët mekanike rrotull sillen…
si drunj… nëpër tokë, në ajër a për detyrë…
Një kënaqësi kuarci rritet
pamvarësisht, si gur.

Ky është ai casti plumb, që në i shpëton,
e sjell ndër mend, sic kujton borën
ai që ngrin. Në fillim ftohtë e thellim
më pas mpirje, trullosje, e lëshim… (2)

Shqiperoi: Aida Dizdari, 2016

(1) I referohet vetes, zemres, por ka dhe qe mendojne se behet fjale per Krishtin dhe mbajtjen e kryqit, si simbol ne kulturen e saj, i nje peshe/dhimbjeje/vuajtje te madhe fizike.
(2) Poezia origjinale permban fjalet chill (ftohte, thellim etj.) dhe stupor (mpirje, trullosje, shtangie etj). Po me e rendesishmja ketu eshte ‘leshimi’, qe supozohet se eshte i vetes… po njekohesisht mund te ishte dorezim e qe nuk eshte zgjedhur vetem per te evituar pyetjen ‘Kujt i dorezohet’, nje delikatese kjo per miqte qe jane vecanerisht analitike.

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm